Jak narysować żyrafę dla dzieci? Prosty poradnik krok po kroku

Nie wiesz, jak narysować żyrafę, żeby dziecko naprawdę chciało dokończyć rysunek? Ten poradnik pokaże ci prosty sposób krok po kroku, od pierwszego owalu aż po ostatnią cętkę. Po drodze znajdziesz też pomysły na wersje z farbami, papierem i żyrafę, która wytrzyma spotkanie z małym „masakratorem”.

Jak przygotować się do rysowania żyrafy z dzieckiem?

Dobra zabawa zaczyna się jeszcze przed położeniem ołówka na kartce. Dziecko chętniej narysuje żyrafę, jeśli ma przed oczami wyraźny obraz zwierzęcia. Warto więc chwilę o niej porozmawiać, pokazać zdjęcie albo krótki film, a jeśli masz taką możliwość, przypomnieć wspólną wizytę w zoo. W głowie malucha powstaje wtedy prosty, ale dość dokładny obraz: bardzo długa szyja, smukłe nogi, cętki i małe rogi na głowie.

Drugą ważną sprawą są materiały. Dzieci lubią wybór, ale jednocześnie łatwo się gubią, gdy wszystkiego jest za dużo. Dobrze jest przygotować mały, przemyślany zestaw i położyć go w jednym miejscu, tak aby mały artysta od razu widział, czym może rysować i kolorować.

Materiały do rysowania żyrafy

Zanim padnie pytanie „mamo, a gdzie jest gumka?”, przygotuj podstawowy zestaw. Dzięki temu rysowanie żyrafy krok po kroku będzie spokojniejsze zarówno dla ciebie, jak i dla dziecka. Wszystko masz wtedy pod ręką i nie trzeba przerywać pracy w połowie szyi albo w trakcie kolorowania cętek.

Do prostej żyrafy dla dzieci przydadzą się głównie proste narzędzia. Dobrze, jeśli dziecko zna już te przybory z innych rysunków, bo wtedy skupia się na kształcie zwierzęcia, a nie na tym, jak działa dany pisak czy kredka. Zestaw może wyglądać tak:

• kartka papieru, najlepiej ułożona pionowo,
• ołówek z miękką grafitową końcówką,
• gumka do ścierania,
• kredki żółta i brązowa oraz czarna,
• ewentualnie cienkopis do obrysowania konturów,
• podkładka pod kartkę, jeśli rysujecie przy śliskim stole.

Dlaczego warto pokazać dziecku żyrafę w zoo?

Widok prawdziwej żyrafy robi na dzieciach ogromne wrażenie. Nagle okazuje się, że to nie „jakieś tam zwierzątko z bajki”, tylko bardzo wysokie zwierzę, które sięga głową ponad drzewa. Dziecko widzi wtedy proporcje na własne oczy i łatwiej zapamiętuje, że szyja jest naprawdę bardzo długa, nogi cienkie, a tułów dość mały w porównaniu z wysokością całej postaci.

Taka wycieczka działa też na wyobraźnię. Po powrocie do domu dziecko często samo wraca do tematu i chce narysować to, co widziało. Wtedy hasła „żyrafa dla dzieci rysunek”, „cętki”, „długa szyja” stają się czymś naturalnym. Maluch nie rysuje już „z pamięci z kreskówki”, ale próbuje odtworzyć własne wspomnienie. To dobry moment, żeby wyciągnąć kartkę i zaproponować wspólny rysunek.

Jak narysować żyrafę krok po kroku?

Najłatwiej nauczyć dziecko rysowania żyrafy, dzieląc cały rysunek na proste figury. Owal, linie, kilka kółek i prosty ogon zmieniają się w rozpoznawalne zwierzę. Dziecko szybko widzi efekt i chętniej rysuje kolejne zwierzęta z sawanny.

Najprostszy schemat to: owal na głowę, dwie linie na szyję, większy owal na tułów, cztery pary linii na nogi i ogon z pędzelkiem.

Głowa żyrafy

Zacznijcie od ułożenia kartki pionowo. Po lewej lub prawej stronie, mniej więcej w górnej części, poproś dziecko, żeby narysowało owal. To będzie głowa. Nie musi być idealnie równa. Ważne, żeby nie był za mały, bo na tym kształcie pojawią się jeszcze oczy, uszy i rogi.

Kiedy owal już jest, dorysujcie uszy. Wystarczą dwa małe listki po bokach głowy. Nad nimi pojawiają się rogi – krótkie patyczki zakończone kółeczkami. Na koniec możecie dodać oczy, nosek i uśmiech. Dzieci lubią, gdy rysunek żyrafy jest wesoły, więc śmiało narysuj duże, przyjazne oczy albo rzęsy.

Szyja i tułów

Od dolnej części głowy poprowadźcie w dół dwie długie, prawie proste linie. To szyja. U młodszych dzieci linie mogą być falujące, ale w niczym to nie przeszkadza. Żyrafa i tak będzie wyglądała charakterystycznie, bo jej szyja jest naprawdę długa na tle całego rysunku.

Pod szyją, mniej więcej na środku kartki, narysuj duży, poziomy owal. To tułów. Ważne jest połączenie go z szyją, żeby całość nie wyglądała jak dwa osobne rysunki. Dobrze sprawdza się zasada, że szyja wchodzi lekko w owal, jakby „wchodziła” w ciało. Wtedy całe zwierzę nabiera logiki, nawet jeśli linie nie są idealne.

Nogi i ogon

Pod tułowiem czas na nogi. Każdą nogę tworzą dwie proste linie, narysowane blisko siebie. Dziecko może zacząć od nóg z przodu, a potem dorysować tylne. Wystarczy, że linie są mniej więcej tej samej długości. Cieńsze nogi sprawiają, że żyrafa wygląda zgrabnie.

Na końcach nóg dorysujcie małe prostokąty lub niewielkie trapezy. To kopyta. Z tyłu tułowia poprowadź jedną falującą linię na ogon, zakończoną małym pędzelkiem. Ten pędzelek można potem pokolorować na ciemniejszy brąz. Dzieci często bardzo lubią ten fragment, bo ogon to drobny detal, który nadaje rysunkowi charakter.

Cętki i szczegóły

Gdy sylwetka żyrafy jest już gotowa, można przejść do cętek. Nie muszą mieć idealnego kształtu. Sprawdzą się nieregularne plamki rozrzucone po całym ciele, szyi i części głowy. Dolne części nóg zwykle zostają bez cętek, więc tam wystarczy jednolity kolor.

To dobry moment, żeby pozwolić dziecku na trochę fantazji. Cętki mogą być większe na tułowiu i mniejsze na szyi. Mogą mieć kształt kropek, małych kwadratów albo pękniętych kółek. To drobny detal, który sprawia, że żółta żyrafa w cętki od razu wygląda znajomo, nawet jeśli reszta kształtów jest bardzo prosta.

Kolorowanie żyrafy

Do kolorowania wystarczą dwie kredki. Żółta na skórę i brązowa na cętki oraz kopyta. Niektóre dzieci wolą najpierw pokolorować całe ciało na żółto, a później dorysować brązowe plamki. Inne zaczynają od cętek, a wolne miejsca wypełniają żółtym kolorem. Obie drogi są dobre.

Po pokolorowaniu żyrafy można dorysować tło. Dziecko często samo proponuje trawę, drzewo akacji albo słońce wysoko nad głową. Wystarczy kilka zielonych kresek pod nogami i już rysunek zamienia się w prostą scenę z sawanny. Tak powstaje pełna ilustracja, a nie tylko pojedyncze zwierzę.

Jak urozmaicić rysowanie żyrafy?

Kiedy dziecko opanuje już rysowanie żyrafy krok po kroku ołówkiem i kredkami, można zaproponować inne techniki. Dzięki temu motyw tego samego zwierzęcia nie nudzi się tak szybko. Wystarczy zmienić narzędzia, fakturę papieru albo rozmiar pracy, by rysunek zamienił się w witraż, rzeźbę albo ogromną żyrafę z pakowego papieru.

Malowanie farbami

Prosty rysunek żyrafy świetnie sprawdza się jako baza do malowania. Wystarczy ołówek, czarna kredka lub cienkopis i farby plakatowe. Kontur może być bardzo prosty, bo po nałożeniu farby najważniejszy staje się kolor. Taka wersja szczególnie podoba się dzieciom, które lubią szerokie pociągnięcia pędzla.

Jeśli chcesz wprowadzić farby, możesz zaproponować maluchowi następujący układ pracy:

• najpierw narysujcie sam kontur żyrafy ołówkiem,
• potem obrysujcie go ciemną kredką lub cienkopisem,
• całe ciało pomalujcie na żółto i pozostawcie do wyschnięcia,
• na suchej żółtej farbie zróbcie ciapkowane brązowe cętki,
• na końcu domalujcie ciemne kopyta, pędzelek ogona i oczy.

Taka metoda ma jedną dużą zaletę. Dziecko może najpierw spokojnie wypełnić duże żółte pola, a dopiero po wyschnięciu przejść do detali. Cętki nakładane większym pędzlem wyglądają jak prawdziwe plamki na sierści i nie muszą wcale trzymać idealnego kształtu.

Żyrafa jako witraż

Ciekawą propozycją jest żyrafa jako witraż. Sprawdza się u nieco starszych dzieci, które potrafią już bez pośpiechu ciąć nożyczkami i lubią spokojne, dokładne prace. Najpierw rysujecie i kolorujecie żyrafę kredkami. Potem w miejscach, gdzie miałyby być cętki, wycinacie małe okienka.

Od spodu rysunek podkleja się czarną bibułą lub cienkim kolorowym papierem. Kiedy żyrafa trafi na szybę i zaświeci przez nią słońce, plamki zaczną delikatnie przepuszczać światło. Taka dekoracja może wisieć w oknie przez długi czas. Dziecko za każdym razem widzi swój rysunek w trochę innym świetle.

Żyrafa dzieciodporna z papieru

Co z dziećmi, które zamiast rysować, wolą zgniatać, tarmosić i przewracać wszystko do góry nogami? Dla takich „demolkarzy” świetna będzie żyrafa z papieru pakowego. Można ją zrobić z kilku dużych arkuszy, czarnych markerów i sznurka. To projekt, który wytrzyma mocne przytulanie, turlanie po podłodze i liczne „przeprowadzki” z pokoju do pokoju.

Najpierw na płasko rysujecie na pakowym papierze prostą sylwetkę żyrafy. Potem papier zgniatacie, formujecie w przestrzenną postać i owijacie sznurkiem. Do nóg da się włożyć kamienie lub woreczki z piaskiem, żeby zwierzę nie przewracało się zbyt łatwo. Taka żyrafa potrafi nawet „siadać” na podłodze, co dla dwulatka jest często ważniejsze niż sam fakt, że kiedyś była tylko rysunkiem.

Jak zachęcić dziecko do rysowania żyrafy?

Nie każde dziecko usiądzie grzecznie przy stole i spokojnie dokończy rysunek. Czasem rączki pracują szybciej niż wyobraźnia. Kartka gniecie się, kredki lądują na podłodze, a żyrafa po chwili znika pod plamą mocnego koloru. Warto wtedy trochę zmienić sposób prowadzenia zabawy, zamiast zniechęcać malucha uwagami.

Dzieci nie muszą rysować „ładnie”. Ważniejsze jest, żeby nie bały się próbować, psuć i zaczynać od nowa.

Zabawy podczas rysowania

Dobry rysunek żyrafy często rodzi się przy okazji innej zabawy. Możesz opowiadać krótką historię o tym, jak żyrafa szuka wysokiego drzewa na sawannie albo próbuje policzyć swoje cętki. Dziecko słucha i jednocześnie rysuje. W głowie tworzy się wtedy prosta opowieść, a rysunek staje się jej częścią.

Wspólne rysowanie może wyglądać jak mała gra. Ty rysujesz głowę, dziecko szyję. Ty dodajesz jedno ucho, ono drugie. Później ty robisz kilka cętek na szyi, a dziecko przejmuje resztę ciała. Taki podział sprawia, że maluch nie czuje się zostawiony sam z trudnym zadaniem „narysuj całą żyrafę”, tylko współtworzy ją razem z tobą.

Co zrobić, gdy dziecko niszczy rysunki?

Wielu rodziców zna sytuację, gdy piękny rysunek kończy jako gniotek, kulka albo pocięty skrawek papieru. Dla dorosłego to strata. Dla małego dziecka to często część procesu. Zamiast walczyć z tą potrzebą, da się ją wykorzystać. Duża żyrafa z papieru jest właśnie odpowiedzią na taką energię.

Dziecku można zaproponować osobny zestaw „do niszczenia” i osobny „do wieszania na ścianie”. Na przykład: małe kartki na szybkie bazgroły i duża kartka na żyrafę krok po kroku. Jeśli widzisz, że maluch ma ochotę gnieść, rozciągać albo przewracać, pokaż mu papierową rzeźbę. Tam może dać upust energii, a rysunkowa żyrafa na kartce ma większą szansę przetrwać.

Jakie jeszcze prace z żyrafą można zrobić?

Kiedy szablon żyrafy jest już opanowany, można powtarzać go na różne sposoby. Raz w wersji maleńkiej na zakładkę do książki, innym razem w dużym formacie na plakat do pokoju. Niektóre dzieci lubią porównywać wielkości, więc można narysować całą rodzinę żyraf: dużą mamę, niższego tatę i mniejsze żyrafiątko.

Żyrafa dobrze łączy się też z innymi motywami z sawanny. Na kolejnych kartkach mogą pojawić się słoń, lew, zebra i ptaki siedzące na długiej szyi. Dla porządku warto zestawić kilka technik w prostej tabeli. Łatwiej wtedy wybrać sposób pracy dopasowany do nastroju dziecka i czasu, którym dysponujesz:

Tak przygotowana żyrafa może zamieszkać w pokoju dziecka, trafić na lodówkę albo na szybę w oknie. Kolejna kartka może już czekać na słonia, lwa albo całe stado zwierząt z tej samej sawanny.