Jak narysować wiewiórkę dla dzieci? Krok po kroku

Chcesz pokazać dziecku, jak narysować wiewiórkę, ale nie wiesz od czego zacząć. Spokojnie, wystarczy kilka prostych kształtów, żeby na kartce pojawił się mały rudzielec. Z tego poradnika dowiesz się krok po kroku, jak poprowadzić dziecko przez cały rysunek – od szkicu po kolorowanie.

Co przygotować do rysowania wiewiórki?

Zanim zacznie się rysowanie wiewiórki dla dzieci, dobrze jest przygotować miejsce pracy. Czysta kartka, wygodne krzesło i dobre światło sprawią, że dziecku będzie łatwiej skupić się na rysunku. Dzieci lubią mieć wybór, dlatego warto dać im kilka rodzajów kredek albo flamastrów.

Najwygodniej rysuje się miękkim ołówkiem, który łatwo się ściera. Warto dodać gumkę i temperówkę, żeby w razie pomyłki dziecko mogło spokojnie poprawić kształty. Do kolorowania wiewiórki przydadzą się odcienie brązu, pomarańczu, szarości, a także kremowy kolor na brzuszek.

Pod ręką dobrze mieć:

• miękki ołówek do szkicu,
• gumkę do mazania,
• kredki o różnych odcieniach brązu i pomarańczu,
• czarną kredkę lub cienkopis do konturów,
• grubszą kartkę, która nie prześwituje,
• flamastry lub pastele, jeśli dziecko lubi intensywne kolory.

Jeśli dziecko chce sprawdzić, czym lepiej koloruje się wiewiórkę, można porównać różne przybory. Pomoże w tym prosta tabela z porównaniem trzech najczęściej wybieranych materiałów:

Jak narysować wiewiórkę krok po kroku?

Rysowanie wiewiórki warto zacząć od bardzo prostych figur. Dziecko łatwiej poradzi sobie z owalami i kołami niż z od razu szczegółową sylwetką. Z prostych kształtów powstanie całe ciało, głowa, łapki i oczy, a na końcu dojdzie charakterystyczny puszysty ogon.

Szkic prostych kształtów

Na początku wystarczy jeden większy owal na ciało i mniejszy okrąg na głowę. Owal może lekko się pochylać, jakby wiewiórka siedziała. Pod owale można dorysować delikatne linie, które pokażą, gdzie później znajdą się łapki i ogon. To tylko szkic, więc linie powinny być lekkie.

Między głową a ciałem dobrze jest dorysować krótką szyję złożoną z dwóch delikatnie zakrzywionych linii. Od tylnej części ciała można wyprowadzić falującą linię, która wyznaczy kształt ogona. Im bardziej zawinięta linia, tym bardziej bajkowy wygląd wiewiórki. Dziecko może od razu zdecydować, czy wiewiórka będzie siedziała na ziemi, czy na gałęzi.

Najpierw rysuj bardzo delikatnie, żeby bez stresu poprawiać proporcje ciała i ogona.

Na tym etapie dzieci często popełniają podobne błędy. Warto im je po prostu pokazać, żeby łatwiej było je zauważyć i poprawić:

• głowa jest za mała w porównaniu do ciała,
• ogon zaczyna się zbyt nisko, prawie przy ziemi,
• wiewiórka wygląda jak kula, bo ciało jest zbyt okrągłe,
• brakuje miejsca na łapki trzymające orzech.

Twarz wiewiórki

Gdy kształt głowy już jest, można przejść do twarzy. Wiewiórki mają duże, wyraźne oczy, co świetnie pasuje do rysunków dla dzieci. Oko można narysować jako większe kółko z mniejszym kółeczkiem w środku. Mała biała plamka zostawiona bez koloru sprawi, że oko będzie wyglądać na błyszczące.

Nos wystarczy zaznaczyć małą kropeczką albo mini trójkątem na końcu pyszczka. Od nosa można poprowadzić krótką linię w dół, a potem lekko w bok, co stworzy uśmiechniętą buzię. Poniżej dobrze dodać kilka delikatnych kresek jako wąsy. Uszy wiewiórki są spiczaste, często z małym pędzelkiem futra na końcu, więc dzieci mogą lekko „postrzępić” linię u góry uszu.

Ciało, łapki i ogon

Czy dziecko już widzi na kartce małą postać? Czas nadać jej ruch. Na dole ciała warto narysować dwie zaokrąglone łapki, które przypominają małe owalne kształty. Z przodu można dorysować przednie łapki zgięte tak, jakby wiewiórka trzymała orzech. Wystarczy małe kółko między łapkami i od razu wiadomo, że to przekąska.

Ogon wiewiórki to najważniejszy element całej postaci. Dobrze, jeśli jest prawie tak wysoki jak całe ciało, a nawet wyższy. Zarys ogona można narysować dwiema falującymi liniami, które łączą się na końcu. Linia powinna być lekko poszarpana, bo dzięki temu ogon będzie wyglądał na miękki i puszysty.

Duże oczy i mocno zarysowany ogon sprawiają, że wiewiórka wygląda bardziej bajkowo.

Szczegóły futerka i kontury

Kiedy kształt całej wiewiórki już powstał, przychodzi moment na poprawienie konturów. Dziecko może teraz delikatnie wzmocnić te linie, które zostają, a zmazać te zbędne. Warto zostawić lekko zaokrąglony brzuszek, żeby postać wyglądała przyjaźnie, a nie zbyt chudo.

Na ciele i ogonie dobrze jest dodać krótkie, drobne kreseczki, które przypominają włoski. Obszar na brzuchu można zostawić gładki i później pokolorować go jaśniej. Taki kontrast pomoże pokazać różnicę między gęstym futrem na grzbiecie a miękkim futerkiem na brzuchu.

Jak pokolorować rysunek wiewiórki?

Kolorowanie wiewiórki to dla dziecka często najprzyjemniejszy etap. Rysunek zaczyna wtedy wyglądać jak prawdziwa postać z lasu. Zwykle używa się odcieni rudych i brązowych, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by pojawiła się wiewiórka szara albo całkiem fantazyjna w barwach tęczy.

Dobrze jest zacząć od jasnej warstwy koloru na całym ciele. Później można dodawać ciemniejsze odcienie tam, gdzie futro ma być bardziej „gęste” – na grzbiecie, na końcu ogona i przy łapkach. Brzuszek warto zostawić w jaśniejszym kremowym kolorze, co ładnie odróżni go od reszty ciała.

Proste cieniowanie dla dzieci

Dzieci nie muszą znać zaawansowanych technik, żeby stworzyć ładne cieniowanie. Wystarczy, że nauczą się mocniej dociskać kredkę po jednej stronie ciała wiewiórki, a po drugiej rysować delikatniej. W ten sposób ciało nie będzie wyglądało płasko.

Można im podpowiedzieć, żeby wyobraziły sobie światło padające z jednej strony. Tam kolor będzie jaśniejszy, a po przeciwnej stronie ciemniejszy. Ogon można kolorować krótkimi ruchami zgodnie z kierunkiem futra. Wtedy zarys włosków będzie bardziej widoczny.

Jeśli dziecko lubi eksperymenty, można zaproponować mu różne wersje kolorystyczne:

• wiewiórka ruda z jaśniejszym kremowym brzuszkiem,
• wiewiórka szara z białymi łatkami przy pysku,
• wiewiórka „bajkowa” w odcieniach różu, fioletu lub błękitu,
• wiewiórka jesienna z dodatkiem czerwieni i pomarańczu na ogonie.

Tło z drzewem i orzechem

Gdy postać jest już pokolorowana, rysunek można wzbogacić tłem. Wiewiórki często siedzą na gałęzi, więc wystarczy dorysować grubą linię pod ich łapkami. Od gałęzi warto poprowadzić kilka cieńszych, tworzących kolejne odnogi drzewa. Na końcach tych linii można umieścić liście w kształcie owalnych lub ząbkowanych płatków.

Obok wiewiórki da się dorysować orzechy lub żołędzie. Wystarczy mały owal z „czapeczką” i krótką kreską jako ogonek. W tle dobrze wypadają też proste krzewy, inne drzewa albo kilka spadających liści. Dziecko może samo zdecydować, czy będzie to las jesienny, czy letni park z zielonymi koronami drzew.

Jak zachęcić dziecko do rysowania wiewiórek?

Czy dziecko chętniej rysuje, gdy widzi prawdziwe zwierzęta? Dobrym pomysłem jest oglądanie wspólnie zdjęć wiewiórek przed rysowaniem. Można zwrócić uwagę na ich oczy, długie pazurki i ogon, który często jest większy od tułowia. Dzięki temu dziecko lepiej zapamięta charakterystyczne cechy i łatwiej przeniesie je na kartkę.

Pomaga też zmienianie rysunku w zabawę. Raz wiewiórka może siedzieć na pniu drzewa, innym razem skakać między gałęziami albo chować orzechy do norki. Dziecko może wymyślić imię dla swojej postaci, na przykład „Ruda Kitka” albo „Orzeszek”. Wtedy chętniej dorysuje tło i szczegóły, bo będzie tworzyć historię swojego bohatera.

Jeśli chcesz urozmaicić czas przy stole, możesz zaproponować dziecku takie zabawy rysunkowe:

1. Rysowanie kilku małych wiewiórek na jednej kartce, każda z inną miną.
2. Tworzenie prostej komiksowej historyjki o wiewiórce szukającej orzechów.
3. Rysowanie tej samej wiewiórki w czterech porach roku z różnym tłem.
4. Wspólne kolorowanie jednej dużej wiewiórki – ty kolorujesz ogon, dziecko twarz i łapki.

Na koniec warto powiesić rysunek na ścianie albo na lodówce. Dziecko widzi wtedy, że jego praca ma znaczenie, a kolejna wiewiórka narysowana za jakiś czas pokaże, jak bardzo rozwinęły się jego umiejętności.